คิดถึงหมาน้อย...

หลายคนก็บอกว่ามันไม่เห็นจะหมาน้อยตรงไหนเลย ตัวเบ้อเริ่ม
มันก็ นะ... ต่อไปนี้จะหาหมาไฮเปอร์ๆ น่ารักๆ แบบนี้ได้อีกมั้ย?

บางทีเราก็เห็นเค้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตละล่ะ จริงๆ

ลุงน้อยเอาพีพีมาให้พ่อวันที่ 21 ธันวา ปี 44 เป็นวันเกิดพ่อพอดี
พีก็อายุครบสองเดือนพอดี (เกิด 22 ต.ค.) วันแรกเอามาที่ทำงานแม่
ลูกน้องแม่ก็ทัก ฮ้า เซนต์เบอร์นาร์ด!!! -_____-"

เอากลับมาบ้าน มันก็นั่งตรงหินดูดาวในสนาม น่ารักเชียว
ยังจำได้วันแรกว่าขังมันไว้ในกรง มันร้องจนเสียงแหบ
แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ก็มานั่งร้องไห้กะหมาตอนได้ชีวะ 44/80 - -''
จำได้เลยว่าบทนั้นอาจารย์เรียกไปคุยว่าเกิดอะไรขึ้น

พีเข้ามาอยู่ในบ้านได้สักปีนึง ก็ต้องระเห็จไปนอนนอกบ้าน
ด้วยฝีมือของลูกพี่ลูกน้องข้าพเจ้า มาพักในบ้าน...

พีก็ทั้งทุบประตู ทั้งทุบหน้าต่าง มุ้งลวดหลุดลงมาสองสามอันได้
จากนั้นก็เป็นประเพณี (?) ว่าเวลาหงุดหงิด มันจะทุบประตูหน้าบ้าน

โครมๆๆๆๆ งี้ดๆๆๆๆ แว้ดๆๆๆๆ (คงเสียงคล้ายๆ คนกรี๊ดดดด ปล่อยช้านนน)

นอกจากจะสร้างวีรกรรมงับทั้งกันชน สปอยเลอร์ ฉี่ใส่ล้อแม็ก ปีนกำแพงบ้าน
แถมงับแขนโซฟา ทึ้งรองเท้าแตะไปสิบกว่าคู่ ก็ยังมีเข้ามานอนบนเตียงช้าน!!!

เวลาเอาไปที่ไร่ พีจะชอบมาก ได้วิ่ง ต่อให้ตอนมันอ้วนสุดๆ (28 โล) หรือเพรียวๆ
(20 โลนิดๆ) มันก็ชอบ แล้วก็ไม่เคยชอบหมาตัวอื่น บางทีก็เสียวๆ ว่า มันคิดว่า
หมาตัวอื่นเป็นคนละสายพันธุ์กะมัน หรือว่ามันคิดว่ามันเป็นคนกันแน่วะ = ="

หลังจากเปลี่ยนมุ้งลวดไปหลายอัน ทั้งของกรง ของประตู แถมหน้าต่างอีกสอง
แต่พีก็ยังไม่เคยทุบกระจกแตก แปลกมาก แถมชอบแอบวิ่งลอดขาเบียดๆ เนียนๆ
เข้ามาในบ้านอีกตะหาก แม้ = ='

มันก็น่ารักตามสไตล์หมาไฮเปอร์ทั่วไป (มันมีคำว่าทั่วไปกะหมาแบบนี้เรอะ?)
แล้วหลายคนก็จะบอกว่า พอๆ กะเจ้าของมันนั่นแหละ

อ่าฮ่า และบางทีแม่ก็เรียกชื่อผิดด้วย โพดดด เข้ากรงลูก (เยี่ยม!)
แถมจะตั้งชื่อจริงให้ด้วย วรพงศ์ ก็ต้องมีหมาชื่อวรพันธุ์ (เฮ้ย!!!?)
ไม่ใส่ไว้ในรายชื่อมรดกเลยล่ะแม่?????

เวลามีคนเข้าบ้านจะเจอสองอย่าง อย่างแรก วิ่งไล่เห่าจนกว่าจะเหนื่อย
กับอย่างที่สองคือ ไล่ดมเป้า -_____-'' รัญจวนใจเค้าล่ะ

ก็อยู่กันแบบนี้ อ้วนๆ ผอมๆ บ้าง อะไรบ้าง....

หลังอายุครบ 7 ปีไม่นาน พีก็เริ่มมีอาการแปลกๆ คือเลือดไหลออกจากตา
แล้วก็จามเหมือนอะไรติดจมูกไม่หยุด แถมหายใจค่อกๆ แค่กๆ อีก

เอาไปตรวจก็นึกว่าเป็นเนื้องอกธรรมดา กินยาปฏิชีวนะ กะคีโมก็ไม่หาย
เลยจับไปทำ CT ปรากฏว่าเป็นมะเร็งในโพรงจมูกชนิดรักษาไม่ได้

หมอที่เกษตรก็บอกว่าคงอยู่ได้สัก 6 เดือนล่ะมั้ง วันที่บอกน่ะ
ประมาณต้นเดือนกุมภา แต่ปรากฏว่า

โพดไปกำแพงแสน 9-14 มีนา แม่โทรมาวันที่ 13 ว่ามันแย่แล้ว
พ่อกลับมา เลือดงี้เต็มบ้าน โทรม หมดแรง ซีด เดินไม่ไหว ฯลฯ
ก็ยังคิดในแง่ดีอยู่ว่า เลือดเต็มจมูก??? (นึกถึงคนบางคนขึ้นมา)

14 มีนาคม 2552

ปรากฏกลับมาถึงบ้านเพราะแม่โทรตาม ไม่เข้ามันแล้ว แล็บเนี่ย
กลับมา พีเลือดท่วม....

จอร์จ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

จับแต่งหล่อ เช็ดโน่นนี่ พีก็เดินโซซัดโซเซๆ หมอบหน้าบ้าน
หายใจก็ไม่ไหวแล้ว...

พ่อกะแม่ไปนั่งร้องไห้ที่คลีนิกหมอตอนฉีดยา แล้วพีก็หลับไป
พ่อเอาพีไปไว้ใต้ต้นปาล์มที่ไร่ พรมน้ำอบด้วยล่ะ

หอม...
หมานุ่ม หมาย่าง หมาขาวเอ๊ย

เฝ้าพ่อก็ยังดี ดูแลไร่ให้ดี แกเป็นเจ้าของไร่นะ
เห็นป้ายหน้าไร่มั้ย P.P.FARM ตัวเบ้อเริ่ม

ถึงมันจะมาจากชื่อที่พ่อตั้งคือ พรประเสริฐ
แต่เดี๋ยวจะเอาป้ายไปปักไว้ แล้วเขียนไว้ว่า

"เจ้าของตัวจริง นอนอยู่ข้างล่างนี่"

ลาก่อน หมาน้อย... ชั้นรักแก
7 ปีกว่าๆ ที่แสนดี กับหมาดีๆ ตัวนึง